"İçimizdeki koridorlar bazen o kadar uzundur ki, yankımız bize yabancı birinin sesiymiş gibi gelir. Oysa o ses, en saf halimizdir." Hepimiz bir hayat yaşıyoruz ama kaçımız kendi içimizdeki o derin koridorlarda yürümeye cesaret edebiliyoruz? Genellikle dış dünyanın gürültüsüyle, başkalarının beklentileriyle ve bitmek bilmeyen "yapılacaklar listeleriyle" o kadar meşgulüz ki; ruhumuzun en kuytu köşelerinde biriken tozları fark etmiyoruz bile. Muavin ’in bu durağında, yönümüzü dı

Bir bebek düşünün... Yürümeye çalışırken defalarca düşer. Canı acır mı? Evet. Korkar mı? Hem de nasıl. Ama kimse ona dönüp "Neden düştün?", "Kendine bakamıyorsun!" demez. Çünkü o evrede herkes bilir ki; düşmek, öğrenmenin ön sözüdür.

Bazen yaşadığımız olaylar bize tek bir yerden gelmiş gibi gelir. Sanki önümüzde duran pencerenin dışında başka manzara yokmuş, başka ihtimaller yokmuş gibi... Oysa hayat, bir binanın farklı pencerelerinden bakmaya benzer. Sen hangi pencereye yönelirsen, gördüğün manzara da ona göre değişir. İşte bu noktada önemli olan şey bakış açısının aslında bir tercih olduğunu fark etmek.

Yollarda olmak bazılarına göre sadece bir yerden bir yere gitmek değildir. Kimileri için yolculuk, hayatın en özgür hâlidir. Çünkü yollar, insana hem dışarıyı hem içini gösterir.

Hayallerinize ulaşmak için dev adımlar atmanıza gerek yok. Bazen sadece “denemek” bile seni diğer tarafa geçirir. Çünkü denemek, korkuya rağmen hareket etmektir. Ve işte büyüme tam olarak burada başlar.

Sonra bir gün…Bir şey oldu. Belki bir söz, belki bir bakış, belki de yalnızca anlam veremediğimiz bir suskunluk…Ve o gün bir tuğla koyduk içimize. “Böyle olmamalıydım...” “Daha dikkatli olmalıydım...” “Bir daha hata yapmamalıyım...” “Sevilmek için daha iyi olmalıyım…”

Günün sonunda, ardında bıraktığın en kalıcı iz, söylediğin sözler değil…Yarattığın duygudur. Ve bir gün biri senden bahsederken, “Onun yanında içim rahatlardı” diyorsa, işte o zaman en güzel izini bırakmışsındır hayata.

Çocuk olmak vardı      Her zaman eskiden çocuk olmak çok eğlencelidir derler, şimdiki çocuklarla kıyaslarlar, biz çok eğlendik, biz sokakta büyüdük derler ama kimse söylemez veya unutmuştur belki de. Bizim zamanımızda çocuk olmak zordu sokak kuralları vardı. Bir kere dışarı çıktın mı eve gelmek bilmezdik belki ama sokağın kurallarını zor yoldan öğrenirdik. Mesela maç yapacaksan kenarda kalmamak için çaba göstermen gerekirdi, istediğin oyunu kurabilmek için diğer çocukların sa

İnsanlar tercihleri ile var olurlar karakterleri tercihlerine göre belirlenir etrafındaki arkadaşlıkları da